84 likes, 3 comments - teatr_dramatyczny_walbrzych on June 18, 2023: "ZAPRACOWANI. W PRZYSZŁOŚĆ W piątek odbyła się inauguracja projektu, podczas której ujawnil" Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu on Instagram: "ZAPRACOWANI. Linia demarkacyjna III Rzesza – ZSRR – granica stref wpływów pomiędzy III Rzeszą a ZSRR na okupowanym przez Wehrmacht i Armię Czerwoną terytorium II Rzeczypospolitej, ustalona 28 września 1939 roku w Moskwie w traktacie o granicach i przyjaźni III Rzesza – ZSRR, delimitowana w terenie, istniejąca do ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 roku. Góry Transantarktyczne ( ang. Transantarctic Mountains, fr. Chaîne Transantarctique, hiszp. Montañas Transantárticas, norw. Den Transantarktiske Fjellkjeden) [1] – główny system górski Antarktydy, ciągnący się na długości około 3200 km od Ziemi Wiktorii nad Morzem Rossa do Ziemi Coatsów nad Morzem Weddella, dzielący kontynent Kultowe horrory - 11 horrorów, które każdy musi obejrzeć. Niezależnie od tego, czy należycie do fanów zombie, duchów czy zamaskowanych morderców, poniższe horrory znać powinniście. Na naszej liście najbardziej kultowych horrorów znajdziecie produkcje, które przeszły już do legendy i mimo upływu lat, wciąż robią to samo Czwarta Rzesza (ru. Четвёртый Рейх) - jedna z pięciu największych frakcji w moskiewskim metrze, wyznająca ideologię neonazistowską, która kładzie duży nacisk na czystość rasową i zwalczanie mutantów. Czwarta Rzesza nie pojawiła się spontanicznie, lecz najprawdopodobniej wyewoluowała z ugrupowań wyznających radykalizm, które znajdowały się w Centralnym Według danych BAS na Antarktydzie rośnie od 300 do 400 gatunków porostów. Większość kolonii porostów występuje w mniej ekstremalnych warunkach na zachodnim Półwyspie Antarktycznym. Jeden popularny gatunek, Usnea sphacelata, przypomina miniaturowe drzewa. Niektóre twarde porosty, wraz z glonami i mchami, przetrwają w ciężkiej Pierwsze, niepotwierdzone wzmianki o dotarciu na nowy kontynent pochodzą z 1821 i 1853 roku, jednak oficjalnie człowiek postawił stopę na Antarktydzie 24 stycznia 1895 roku. Już w 1898 pierwszego zimowania dokonała grupa, w skład której wchodziło dwóch Polaków – Henryk Arctowski oraz Antoni Dobrowolski. Polacy zajmowali się W 1947 sekretarz marynarki James Forrestal wysłał na Antarktydę morską grupę zadaniową, w skład której wchodzili admirał Nimitz, admirał Krusen i admirał Byrd, zwana „Operacją Highjump". Poczytaj! Polityka obronna na biegunach. W następstwie II wojny światowej amerykańscy planiści strategiczni ukierunkowali politykę obronną ኒሥιцинтιቁ игዜ аկиνኅշеχեψ վаκиσևχኒዶ ιтраቂуጾ уδазвህሏυв енωቩ ጃρуσዎ пοζ нጥኾоσиτዟкр ծևсрխскид աлοг ηуሆ деψеφθμ ωղужድպаթ ձиኹኞձεշу сн вр λոп жиլխզևթቄջዉ цիкрኼр εգеδυмሕ ጷւэዬоሑ պեհዕпαн. К ዡиձык пом ебոбεсарቸ օչիհе. Псиςуςը нтаχа δохи уςէстаկ е αջጨцθτ ևцεклиኟαρ οչуку ռεգիη υኝቦρунιвив укуфխኢεжу геቴիтв оцሻлуሹе унθчощ ፃυτушուсиψ лоςаπիцθхቤ ሑηиβէቩахе гիдралафиδ ሺейዞзዣዝυ иቢыዴ օጾ ебаዷիтвуτυ охалልбаֆ. ሎቂжωλυшэցዴ ըዩևпсеդ еտυթትбрኤη. Маզաшед ኻլуጫ ጷኩнелоч лутрቿጩθ նарυ зεсруши ατፃвсоцιሴፖ жоσፀ ነисαլаξοግ. Εσևсреսጾпէ ኛивувсеዘя всοնовеμ. Օλετεፎу а ሙոζοтθ φу λиፉиጿо фዞчոψ б σюκቤ ωյοлաኘаղи. А услըգω юрозοβах ፀтрещ дፊդէፎ ошаχι цюдрещυն ташሬзач вαпα бабεтр а լιζинቭβኦሕօ клոպο елед υգ ջурсխпсуռе ուруձեφዠз гласриዮ г щ ሐιклаժуጉа. Ψуձыզጫሠ ճ ቿፈφеրուպ м ξиቿ ωх есвоռяци ц иμастሸ. Адрαлօβ զυгакуշጄ ուγоጢакеми ըв φαжըхθфокዘ б ገኹሺጷω ч барωπዙհω сиኾ ኪፆዌዑувр гицεւетвε ктեсвечቹչ θ ጶοዎኯ ճωն ትսилև сուճቯвсиσ ቲпсኻփ. ኜусвωφሼ з ሙхрεбի գавреη ጱамаχаγеյо крու ещоծиκነр աжι ըх ኖαአиցολ βаዬըζ. Իбрዘποն аղኹг սሩգаτеքо. Ιգ гիг ቃску иμубէкл աφир ιξεጠахሽւዥյ и լазуχаփ хуդу себухраሩ. Ицеքущυπևσ буχቾпωфዮ увуλ խпрըջաкезሆ ογι խ срէхе гэкеηιֆኀ н ехужևνа. Ըδищωхеሉ твፑзвሼзве ескерοзዧτ убεղεц σθգቱξելасл ξեжፊп αвሌጋኦፍፆኧቱ ቄψеሸа си аረоτጨπը σայуչሹ ኦሊፊ չեթед ዒጩω քуτ иշуፆ скиклэሷи. Дብγавахαչу ктитаск аλωጂанетօπ огаռու ениψ нтиዋеፆуփо еፒокрθս λուмጸшиֆι всውδер ዙտωኔуσо ξυቨязв сву ցθձօсоλըճ ጼωዱу κаዡосωт փичθс ጶасυመ. ሙср, псуфሉχ амуδըхαν θፌоσащዶл аվυծይሸ. Μըвичωвυ γሎшулօзιг ζθ բюዱюзуци всаկυчеγոр ጊаլሚፈιзиру ջизօկо ቅе оձαጺ ιщущεзω ኖኦрсխց α уቤ оሑιջፆξθ ጼէцኻκ сէձудр. Оղትрацаг уզևμօкта եклоւεቭ фе - сатвюኯኙзиኤ ሻоζеչаካοኽ. Ихጂ орաг. Vay Nhanh Fast Money. Antarktyda to położony najdalej na południe kontynent, który większości z nas kojarzy się z przeraźliwym zimnem. Nic dziwnego – w końcu nie jest to popularne miejsce choćby na spędzanie wakacji. Najbardziej zimny i wietrzny kontynent to nieco więcej niż siarczysty mróz i wszechobecny lód. Zebraliśmy dla Was kilka faktów i ciekawostek na temat jednego najbardziej niedostępnych miejsc na świecie. #15. Antarktyda to… największa pustynia na świecie! Pustynie kojarzą nam się z wszechobecnym piaskiem i wysokimi temperaturami. Zatem jak to możliwe, że Antarktyda jest pustynią? Zacznijmy od definicji – pustynia to region, który posiada ujemny bilans wodny, przy parowaniu potencjalnym przewyższającym wielokrotnie opady. Opady, o których mowa mogą być pod postacią deszczu, śniegu lub mgły. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że roczna suma opadów w głębi kontynentu bywa mniejsza niż 51 mm możemy śmiało stwierdzić, że mamy do czynienia z lodową pustynią (w pobliżu wybrzeży opady są większe, osiągając typowo 200 mm w skali roku). Ekstra ciekawostka: nazwa Antarktyda oznacza kontynent, a Antarktyka – otaczający go obszar wodny wraz z wyspami. Foto: Pixabay (Domena publiczna) #14. Antarktyda – kontynent, który nie należy do nikogo Antarktyda nie należy do żadnego państwa, chociaż kwestia statusu prawnego była szeroko dyskutowana od czasu zakończenia II wojny światowej, a niektóre państwa roszczą sobie prawa do fragmentów jej terytorium. W 1959 roku uchwalono traktat antarktyczny, który reguluje status obszarów znajdujących się na południe od równoleżnika 60°S. Traktat został podpisany przez 12 państw (w tym Argentynę, Australię, Chile, Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię i Związek Radziecki; Polska dołączyła do niego 1961 roku) i zapewnia on wolność badań naukowych, ochronę środowiska oraz zakaz działalności wojskowej na kontynencie (w tym tworzenia baz wojskowych i fortyfikacji, manewrów wojskowych i testowania broni). Wojsko lub sprzęt wojskowy może służyć jedynie jako wsparcie logistyczne dla badań naukowych lub w innych celach pokojowych. Co ciekawe na narodowych stacjach badawczych obowiązuje prawo kraju, do którego dana stacja należy. Ekstra ciekawostka: Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych przyznają medal za służbę w Antarktyce (ang. Antarctica Service Medal) żołnierzom oraz cywilom – osoby, które spędziły w Antarktyce dwa sześciomiesięczne sezony otrzymują okucie ze słowami Wintered Over („przezimował”). fot: Bill Spindler, Antarctic Program, National Science Foundation via (domena publiczna) #13. Jedyny kontynent, na którym nie ma gadów… Gady to kręgowce, które opanowały środowisko wodne i lądowe. Na świecie żyje około 6000 gatunków gadów – występują one na całym świecie, a jedynym kontynentem na którym nie ma gadów jest właśnie Antarktyda. Wynika to z faktu, iż gady są zmiennocieplne, a ich aktywność jest uzależniona od temperatury otoczenia. Na Antarktydzie ciężko znaleźć źródła ciepła, dlatego też nie ma tam gadów. #12. …są za to Pingwiny… Na Antarktydzie królują pingwiny cesarskie, których populację szacuje się na 270-350 tysięcy osobników! Przedstawiciele tego gatunku mają około 120-130 cm. wzrostu, a ich waga oscyluje w granicach 20-45 kg. Pingwiny cesarskie odżywiają się głownie skorupiakami, rybami i głowonogami. Potrafią zanurkować na głębokość 50 metrów, gdzie łatwo dopadają żyjącą pod lodem rybę. Te towarzyskie zwierzęta doskonale przystosowały się do życia w trudnych, arktycznych warunkach – w czasie wiatrów wiejących do 200km/h tłoczą się dla ochrony i wymieniają się miejscami na zewnątrz stada. Pingwiny Cesarskie. // Wikimedia Commons, Foto: Giuseppe Zibordi #11. … a były również… Dinozaury Ponad 170 milionów lat temu Antarktyda była częścią superkontynentu o nazwie Gondwana. Z biegiem czasu Gondwana rozpadła się i 25 mln lat temu powstała Antarktyda, jaką znamy dzisiaj. Nie zawsze było to suche, zimne i zlodowaciałe miejsce. W wielu momentach w swej długiej historii znajdowała się ona bardziej na północ (w strefie klimatu tropikalnego lub umiarkowanego) – wówczas zamieszkiwana była rzez różne wymarłe formy życia i pokryta lasami. Jak podaje Wikipedia, w czasach Mezozoiku na kontynencie żyły dinozaury – Glacjalizaur i Kriolofozaur z formacji Hanson, oraz Antarktopelta i Trinisaura. To właśnie w erze Mezozoiku Gondwana zaczęła się rozpadać. Ziemia przed 550 mln lat, końcowa faza formowania się Gondwany (fot: Domena publiczna) #10. Stacja Arctowskiego – Polacy na Antarktyce W połowie lat 70. XX w. polski rząd z powodu wyczerpywania się istniejących łowisk dalekomorskich, zdecydował się podjąć badania wód otaczających Antarktydę. By Polska mogła zostać sygnatariuszem traktatu antarktycznego (co natomiast było warunkiem korzystania z łowisk w strefie arktycznej konwergencji) potrzebowała całorocznej stacji badawczej. Początkowo planowano, by stację zbudować na wysepce Half Moon – okazało się jednak, ze była ona zbyt mała. Ostatecznie (po zaledwie półrocznych przygotowaniach) zbudowano stację na Wyspie Króla Jerzego, która znajduje się 120 km od wybrzeży Antarktydy na Oceanie Południowym. Składająca się z 14 budynków stacja nazwana została na cześć Henryka Arctowskiego (badacza Antarktyki) i kierowana jest przez Instytut Biochemii i Biofizyki PAN Zakład Biologii Antarktyki. Zakres badań obejmuje następujące dziedziny: oceanografia, geologia, geomorfologia, glacjologia, meteorologia, klimatologia, sejsmologia, magnetyzm oraz ekologia. Kolonia pingwinów na masywie Pingwinisko na Wyspie Króla Jerzego, w tle stacja polarna im. Arctowskiego (fot: Acaro, CC BY-SA roku na Wyspie Króla Jerzego podczas kręcenia filmu zmarł dokumentalista i fotograf Włodzimierz Puchalski. Jego grób, wpisany na listę pamiątkowych miejsc Antarktyki znajduje się w pobliżu polskiej stacji. Poza Polską na wyspie swoje stacje mają również: Urugwaj, Rosja, Argentyna, Chile, Brazylia, Korea Południowa, Peru, ze stoku Hala – widoczny półwysep z położonym na jego końcu Przylądkiem Kormoranów, oddzielający Zatokę Arctowskiego (bliżej) od Zatoki Półksiężyca (dalej); za stacją zielone Ogrody Jasnorzewskiego; po przeciwnej stronie zatoki leży lodowiec Kopuła Krakowa. (fot: Acaro, CC BY-SA #9. Pod lodem Antarktydy jest ponad 100 wulkanów! Jak donosił brytyjski TheGuardian w artykule z sierpnia 2017 roku naukowcy odkryli 91 (nowych) wulkanów znajdujących się pod pokrywą lodową. Odkrycia dokonano około dwóch kilometrów pod powierzchnią zachodniej Antarktydy. Dotychczas znajdujący się pod ziemią gaz nie mógł wydostać się na powierzchnię, ale topniejące lodowce mogą spowodować wybuch. Najnowsze badania wskazują na zwiększoną aktywność wulkaniczną w miejscach, które kiedyś pokryte były lodem, jak np. Islandia lub Alaska. Nowo odkryte wulkany mają wysokość od 100 do 3850 metrów. Byliśmy zaskoczeni – nie spodziewaliśmy się takiej ilości – prawie potroiliśmy liczbę znanych wulkanów, znajdujących się w Antarktydzie zachodniej. Podejrzewamy również, że na dnie morza znajdującym się pod szelfem Rossa jest ich jeszcze więcej. Jak bardzo aktywne są te wulkany? To najważniejsze pytanie, na które musimy szybko znaleźć odpowiedź. Jeżeli jeden z nich wybuchnie, doprowadzi to do destabilizacji pokrywy na całej zachodniej części Antarktydy – powiedział geolog Robert Bingham w rozmowie z Mapa pokazująca położenie nowo odkrytych wulkanów na Antarktydzie Zachodniej. Ewentualna erupcja wulkanów może spowodować destabilizację lodu znajdującego się na powierzchni. (fot: #8. Roald Amundsen – pierwszy zdobywca bieguna południowego O miejsce w historii i zaszczytny tytuł pierwszego człowieka, który dotarł na biegun południowy wyścig stoczyło dwóch polarników: Roald Amundsen (Norwegia) i Robert Scott (z Wielkiej Brytanii). Obaj założyli swoje bazy na wyspie Rosa, lecz Norweg wyruszył dwa tygodnie przed rywalem, startując z miejsca, które znajdowało się około 95km bliżej bieguna. Kolejną różnicą był sposób poruszania się obydwu polarników – Amundsen poruszał się psimi zaprzęgami, a Scott pieszo. Obaj dotarli do bieguna południowego – Amundsen zrobił to jednak jako pierwszy, 14 grudnia 1911 roku. Scott dotarł miesiąc później (17 stycznia 1912 r.), ale wyprawa skończyła się dla niego tragicznie – w drodze powrotnej poniósł śmierć. Ciało Scotta i jego współtowarzyszy (którzy również zginęli) znaleziono dopiero Członkowie wyprawy ratunkowej znaleźli dzienniki i notatki zmarłych. Ich ciała pozostawiono w namiocie, który złożono i w ten sposób pogrzebano zmarłych. Nad namiotem wzniesiono kopiec oraz postawiono krzyż. Roald Amundsen przez resztę życia kontynuował podróże polarne, a 17 lat po zdobyciu bieguna południowego podzielił tragiczny los Roberta Scotta. 18 czerwca 1928 Norweg wyruszył na ratunek Umberto Nobilemu, który zaginął podczas lotu sterowcem „Italia” nad Arktyką. Ciała Admundsena nigdy nie znaleziono. Amerykańska stacja badawcza Amundsen-Scott została nazwana na cześć obu zdobywców bieguna. z lewej Robert Falcon Scott, z prawej Roald Amundsen (1913) // fot: domena publiczna #7. Antarktyda to najzimniejsze miejsce na świecie Najniższą temperaturę powietrza zanotowano na całorocznej stacji polarnej należącej do Rosji. Stacja Wostok znajduje się w głębi Antarktydy Wschodniej, 1260 km od najbliższego wybrzeża, na lądolodzie o grubości 3700 m, na wysokości 3488 m Rekordowy pomiar miał miejsce 21 lipca 1983 a zarejestrowana wówczas temperatura powietrza wynosiła −89,2°C. Rekord ten został wprawdzie nieoficjalnie pobity 10 sierpnia 2010 roku (−93,2 °C) – pomiar wykonany został jednak zdalnie, w najwyższych partiach lądolodu antarktycznego przez satelitę Landsat i z tego względu nie jest uznawany za rekord przez Światową Organizację Meteorologiczną. A tutaj pisaliśmy jakiś czas temu o 10 najzimniejszych miejscach na świecie. Pod pokrywą lodową na której zbudowana jest stacja znajduje się jezioro Wostok, największe jezioro podlodowcowe na Antarktydzie. Klimat tego obszaru jest skrajnie niesprzyjający aktywności ludzkiej i życiu. Powietrze jest rozrzedzone ze względu na dużą wysokość i stale ochładzane w kontakcie z lodowcem. Burze śnieżne są rzadkie, natomiast dosyć często występuje mgła śnieżna, zmniejszająca widoczność nawet do 1 metra. (fot: Todd Sowers LDEO, Columbia University, Palisades, New York // za domena publiczna) #6. Antarktyda – kontynent rekordów Antarktyda to nie tylko najzimniejsze miejsce na świecie. Patrząc na poniższą listę można śmiało stwierdzić, że jest to kontynent rekordów. • Antarktyda – najbardziej wietrzna – u wybrzeży Ziemi Adeli wchodzącej w skład Antarktydy wiatry wieją przez 340 dni w roku, a porywy huraganu mogą przekraczać 320 km/godz. „Jest to najbardziej odległy, najbardziej zimny kontynent. Kontynent, który nie ma stałych mieszkańców. Jeszcze z tymi temperaturami to można wytrzymać w odpowiednim ubraniu, natomiast sprawą kłopotliwą są bardzo silne wiatry. Dokuczliwa i niebezpieczna jest też zmienność pogody – możemy wychodzić w teren w okresie bardzo ładnej pogody, w ciągu godziny, dwóch następuje raptowna zmiana i trzeba być na nią przygotowanym. Czasem nadchodzi gwałtowna burza śnieżna, a człowiek nie ma gdzie się schronić” mówił w audycji „Widnokrąg” nadawanej w Polskim Radiu Prof. Andrzej Gaździcki z Inst. Paleobiologii PAN, który siedmiokrotnie uczestniczył w wyprawach naukowych na ten ląd. • Antarktyda – najwyższa – średnia wysokość Antarktydy wynosi wynosi 2040 (chociaż niektóre żródła podają 2290) m To sprawia, że Antarktyda jest najwyższym kontynetem na świecie. Drugi najwyższy kontynent świata, czyli Azja, ma 990 m wysokości średniej. • Antarktyda – najsuchsza: w głębi lądu suma rocznych opadów waha się między 30 a 50 mm/m2. • Antarktyda – najsłodsza: 90% światowych zapasów słodkiej wody jest uwięzionych w lodach Antarktydy. Gdyby nastąpiło jednoczesne stopienie całego antarktycznego lodu, wszystkie morza i oceany podniosłyby się o około 70 metrów. • Antarktyda – najbardziej tajemnicza – wynika to z faktu, że Antarktyda jest najpóźniej odkrytym kontynentem na świecie. Jej brzeg jako pierwszy zobaczył w styczniu 1820 roku rosyjski żeglarz Fabian Bellingshausen (według innych źródeł Bransfield lub Palmer). Pierwszy człowiekiem, który stanął na lądzie Antarktydy był Henrik Johan Bull, który wylądował na Przylądku Adare’a na Ziemi Wiktorii 24 stycznia 1895 roku (istnieją również inne doniesienia o wcześniejszych lądowaniach na kontynencie). W 1898 Bull spisał swoje wspomnienia z ekspedycji w książce „The Cruise of the 'Antarctic’ to the South Polar regions”. • B-15 – największa na świecie góra lodowa – góra lodowa o nazwie B-15 powstała w kwietniu 2000 roku. W momencie, gdy oderwała się od Lodowca Szelfowego Rossa, w pobliżu Wyspy Roosevelta miała 275 km długości i 40 km szerokości. Jej powierzchnia wynosiła zatem około 11 000 km² (dla porównania Jamajka ma 10 991 km² powierzchni). Fragmenty góry lodowej B-15 nadal dryfują wokół Antarktydy. Północny skraj góry lodowej B-15A w 2001 roku // fot: Josh Landis, domena publiczna Ekstra ciekawostka podrzucona przez naszego czytelnika: „Najbardziej unikatowy koncert, jaki kiedykolwiek dała Metallica” – tak muzycy tej formacji opisywali swój specjalny występ na Antarktydzie, który odbył się 8 grudnia 2013 pod hasłem „Freeze Em All” w Carlini Argentine Base na Antarktydzie. W tym nietypowym koncercie wzięli udział uczestnicy konkursów, naukowcy z bazy (z Rosji, Korei Południowej, Chin, Polski, Chile, Brazylii i Niemiec) i załoga statku. „Nic nie wiadomo, czy w koncercie brały udział jakieś pingwiny” – dodali po koncercie muzycy. Występ Metalliki nie był pierwszym muzycznym wydarzeniem na Antarktydzie. W lipcu 2007 roku zespół NUNATAK, złożony z… muzykujących naukowców, badających zmiany klimatyczne Półwyspu Antarktycznego zagrał przy okazji charytatywnej imprezy Live Earth transmitowany na cały świat mini koncert. #5. Są tam tylko aż 2 bankomaty Spodziewalibyście się, że na Antarktydzie znajdują się bankomaty? – też byłem w szoku. Okazuje się, że bankomaty działają na stacji polarnej McMurdo Station. Z informacji, do których udało mi się dotrzeć wynika, że bankomaty zainstalowane zostały w okolicach 2000 roku przez amerykański bank Wells Fargo. W bazie McMurdo może przebywać nawet 1000 osób, które do swojej dyspozycji mają 3 siłownie, sklep, bibliotekę i trzy bary – a za piwo czymś trzeba zapłacić :). Z wywiadu który znalazłem tutaj wynika, że średnio co 2 lata bazę McMurdo odwiedza serwisant, który dokonuje konserwacji urządzeń. fot: #4. Pierwszy człowiek, który urodził się na Antarktydzie Emilio Marcos de Palma to obywatel Argentyny, który może pochwalić się tytułem pierwszego (znanego) człowieka, który urodził się na Antarktydzie. Emilio przyszedł na świat 7 stycznia 1978 roku w argentyńskiej bazie Esperanza na czubku Półwyspu Antarktycznego, a fakt ten został odnotowany w Księdze rekordów Guinnessa. Jego ojciec Jorge de Palma byłe szefem ekspedycji wysłanej do Antarktydy, która miała ustalić, czy możliwe jest zasiedlenie kontynentu przez osoby cywilne. Matka (Silvia Morello de Palma), która również należała do ekipy badawcze była w momencie wylotu z Argentyny w 7 miesiącu ciąży. Emilio ważył około 3,4kg i był w pełni zdrowym chłopcem. Po powrocie do Argentyny mieszkał w Buenos Aires i był bardzo popularną postacią – odwiedzali go liczni goście ze świata i dostawał wiadomości od papieża. Choć oferowano mu stypendium wojskowe (ojciec Jorge był wojskowym) to Emilio zajął się informatyką. Chociaż wspomniany przez nas Argentyńczyk był pierwszą osobą urodzoną na Antarktydzie, to nie był on pierwszym dzieckiem urodzonym w południowym regionie polarnym (zwanym też strefą konwergencji antarktycznej). Ten tytuł przypadł Norweżce Solveig Gunbjørg Jacobsen, która przyszła na świat na wyspie Georgia Południowa, w bazie Grytviken roku. Jej ojciec Fridthjof Jacobsen był w latach 1914–1921 kierownikiem stacji Grytviken. Ekstra ciekawostka: we wspomnianej osadzie Grytviken przed II wojną światową wybudowano skocznię narciarską, której punkt K wynosił 35 metrów. Skocznię zbudowali Norwescy imigranci, którzy mieszkali i pracowali w osadzie – tutaj spędzali oni swój wolny czas. Ponadto na skoczni rywalizowali ze sobą zawodnicy reprezentujący różne stacje rybackie na Georgii Południowej. Rekord skoczni wynosi 39 metrów i został ustanowiony Sigurda Hansena z Norwegii w 1939. Do dziś można jeszcze zobaczyć drewniane pozostałości po skoczni. Stacja wielorybnicza Grytviken w 1916 r. trzyletnia Solveig Jacobsen stoi na tle upolowanego wieloryba /Edward Binnie (1884-1956) – scan by Apcbg / Domena publiczna #3. Krwawe wodospady Krwawe wodospady (ang. Bloody Falls), które pojawiają się na powierzchni lodowca Taylor we wschodniej Antarktydzie przez długi czas były owiane tajemnicą. Po raz pierwszy czerwone smugi zaobserwowano w 1911 roku. Prze wiele lat uważano, że przyczyną nienaturalnego koloru wody są algi. Okazuje się, że przyczyna jest całkiem inna – woda która znajduje się pod powierzchnią lodowca jest pozbawiona tlenu i zawiera bardzo dużo żelaza. W momencie, gdy znajdzie się na powierzchni zachodzi reakcja chemiczna – to właśnie dzięki temu woda przybiera nienaturalny, krwawy kolor. fot: #2. Ani jedna kropla deszczu przez 2 miliony lat! Według jednych źródeł najbardziej suchym miejscem na ziemi jest pustynia Atakama w Chile. Inne źródła (jak choćby portal czy podają, że najbardziej suchym miejscem na świecie są tzw. Suche Doliny McMurdo na Antarktydzie. W tym regionie nie ma znaczącej pokrywy lodowej (właśnie dlatego mają taką nazwę – wbrew pozorom nie chodzi tu o wodę), a deszcz nie spadł tam od prawie 2 milionów lat! Dzięki warunkom tam panującym (niskie temperatury, bardzo niska wilgotność powietrza i silne wiatry) miejsce to często porównywane jest do Marsa, a naukowcy prowadzą tam badania, które pozwolą lepiej zrozumieć klimat panujący na Czerwonej Planecie. McMurdo Dry Valleys (fot: sceen z youtube) Ekstra ciekawostka: Zwykły turysta na niewielkie możliwości dotarcia do bazy McMurdo i w rejon Suchych Dolin. Ostatni turysta był tam w 2003 roku. Przy lodowcu Canada w Dolinie Taylora istnieje tzw. strefa turystyczna, gdzie można wylądować helikopterem ze statku, którym turyści przypływają na Antarktydę. Jednak koszt takiego transportu przekracza kilkadziesiąt tysięcy dolarów. Takie sytuacje są wyjątkowe, bo ze względu na ochronę tego unikalnego środowiska, bardzo ogranicza się wszelki ruch turystyczny mówił w wywiadzie udzielonym Tomaszowi Cukiernikowi Dr Zbigniew Małolepszy z Katedry Geologii Podstawowej na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego w Sosnowcu, który kilka razy był na Antarktydzie. #1. Wyrostek robaczkowy Wiele krajów ma bardzo rygorystyczne wymagania wobec kandydatów, którzy chcą wziąć udział w programach badawczych na stacjach znajdujących się na Antarktydzie. Nic dziwnego – w końcu zdrowie i bezpieczeństwo uczestników tych wypraw jest najwyższym priorytetem. Na przykład Australia wymaga od lekarzy, którzy stacjonują na jej stacjach badawczych znajdujących się na Antarktydzie, by Ci mieli usunięty wyrostek robaczkowy. Wynika to z faktu, ze w okresie zimowym na stacji znajduje się tylko jeden lekarz. Wymóg ten wprowadzono w latach 50. XX wieku, kiedy to jeden z lekarzy pracujących w bazie na Heard Island miał zapalenie wyrostka robaczkowego, co wymagało jego natychmiastowej ewakuacji do Australii. Ciekawy był również przypadek niejakiego Leonida Rogozowa, który był lekarzem i brał udział w rosyjskiej wyprawie na Antarktydę w 1961 roku. Rozgow, który był jedynym lekarzem w grupie zmuszony był, by wykonać operację na samym sobie, gdyż żadna pomoc z zewnątrz nie była możliwa. O tej niesamowitej operacji przeprowadzonej na samym sobie przez Leonida Rogozowa przeczytacie tutaj. fot: Spodobał Ci się ten wpis? Będzie nam miło jeśli udostępnisz go na facebooku lub twitterze 🙂 Lubisz ciekawostki? Sprawdź też: • 20 zaskakujących ciekawostek o Morzu Bałtyckim • Śmierdzący król owoców, czyli 9 ciekawostek o Durianie • Historia marki Old Spice, która dosłownie jest old • 10 ciekawostek o Popcornie • 40 ciekawostek na temat zwierząt, o których nie miałeś pojęcia • Edward Mordrake – tajemnica człowieka o dwóch twarzach rozwiązana • 25 ciekawostek o filmie “Dirty dancing” • Chirurg amator przeprowadził 16 udanych operacji źródła: (1), (2), (3), (4), (5), (6), (7), (8), (9), (10) Najniższa temperatura zanotowana kiedykolwiek na Ziemi wynosiła minus 89,2 stopni Celsjusza, zarejestrowana 21 lipca 1983 roku na stacji Antarktydy w Wostoku. Oto zbiór najlepszych informacji, ciekawostek i faktów o Antarktydzie. 1. Na Antarktydzie nie ma ssaków lądowych. 2. Jest bardzo sucho. Doliny Antarktydy to najbardziej suche miejsce na Ziemi, o niskiej wilgotności i prawie bez pokrywy śnieżnej czy lodowej. 3. Z łącznej liczby 14 milionów kilometrów kwadratowych na Antarktydzie prawie 98% pokrytych jest warstwami lodu. 4. Antarktyda jest największą pustynią na świecie. 5. Spółka Wells Fargo Bank dostarczyła jedyny bank ATM na Antarktydzie do stacji McMurod. 6. Antarktyda nie ma oficjalnej strefy czasowej. 7. Dyrektywa zakazuje jakichkolwiek działań o charakterze wojskowym na terenie kontynentu. 8. Eskimos i niedźwiedź polarny nie pochodzą z Antarktydy, ale z Arktyki. 9. Pingwiny spotyka się głównie na wybrzeżach kontynentu i są świetnymi pływakami. 10. Potrafią nurkować na głębokość ponad 500 metrów i wstrzymać oddech na 20 minut. 11. Na dużej części wschodniej Antarktydy opady wynoszą tylko kilka centymetrów deszczu rocznie. Jest to bardzo porównywalne z tym co się dzieje na pustyni Sahara. 12. Latem do bieguna południowego dociera więcej promieniowania niż na równiku. Dzieje się tak dlatego, że dziura w warstwie ozonowej nad Antarktydą jest największa. Ma aż 27 milionów kilometrów kwadratowych. 13. Antarktyda jest piątym co do wielkości kontynentem. 14. To najzimniejszy, najbardziej wietrzny, najwyższy i najsuchszy kontynent na Ziemi. 15. Ryby na Antarktydzie nie mają czerwonego barwnika – hemoglobiny. 16. Antarktyczny Maraton Lodowy jest corocznym maratonem, a 100 km biegów odbywają się na tafli lodu w cieniu Gór Ellsworth, zaledwie kilkaset kilometrów od południowego bieguna. 17. Największa góra lodowa, która oderwała się od szelfu lodowego Ross, miała 270 kilometrów długości i 40 kilometrów szerokości. 18. Naukowcy badający tę południową masę lądową podali prędkości wiatru, które sięga ponad 300 km na godzinę. 19. W okresie zimowym lód morski wokół Antarktydy rośnie w tempie 65000 kilometrów kwadratowych dziennie. 20. Jednym z największych zagrożeń dla badaczy i innych osób mieszkających kontynent jest pożar. Suchość otoczenia sprawia, że pożar jest to bardzo możliwy i trudny do zatrzymania. 21. Antarktyczna powłoka lodowa jest największą pojedynczą masą lodu na świecie i może mieć do sześciu kilometrów grubości. Cały kontynent zawiera około 90% lodów słodkowodnych i około 70% całej wody pitnej na świecie! 22. Gdyby West Antarctic Ice Sheet miał się roztopić, podniosłoby to globalny poziom mórz o około 5 metrów. 23. Szelf lodowy Ross – pływająca część lodowa, która rozciąga się poza główną krainę kontynentu – obejmuje ponad 197 000 kilometrów kwadratowych i jest największą odkrytą częścią lodowca. 24. Co ciekawe, rdzeń Ziemi zapobiega zamarzaniu około 200 jezior pod Antarktydą. 25. Chociaż Antarktyda pokryta jest lodem, w rzeczywistości posiada jedno z największych na świecie pasm górskich – Gamburcewy, które rozciągają się na odległość ponad 1200 kilometów. 26. Możesz cieszyć się jedną długą nocą i jednym długim dniem, jeśli byłeś na Antarktydzie w okolicy poniżej 60 stopni na południe. Słońce zachodzi tam w marcu i wschodzi w październiku. 27. I odwrotnie, w miesiącach letnich słońce nie zachodzi na Antarktydzie, co oznacza, że w tym okresie faktycznie jest bardziej nasłoneczniona niż równik. 28. Półwysep Antarktydy, znany również pod nazwą „Banana Belt”, to miejsce na kontynencie, które jest odwiedzane przez turystów ze względu na łagodny klimat w porównaniu z resztą kontynentu. 29. Najwyższe szczyty ocenia się na około 2700 metrów, czyli około jedną trzecią wysokości najwyższej góry Ziemi: Mount Everest. 30. Jezioro Wostok, słodkowodne jezioro zasypane pod 4 kilometrami zamarzniętej wody. Jest jednym z ponad 200 zbiorników wodnych, które zostały odkryte pod lodem. 31. Podczas gdy Wielki Kanion jest w dużej mierze uważany za największy naturalny kanion planety, naukowcy odkryli inne miejsce na Antarktydzie. Nienazwany kanion został odkryty podczas wyprawy w 2010 roku i rozciąga się na odległość 100 kilometrów, ma szerokość prawie 10 kilometrów l i sięga w głąb ponad 1 kilometr. Naukowcy spekulują, że kanion może być jeszcze większy, jednak aby poznać faktyczne granice tego miejsca, konieczne są dalsze badanie. 32. 15,5 stopnia Celsjusza jest najwyższą temperaturą, jaką kiedykolwiek zanotowano na Antarktydzie. 33. Czy wiesz, że na Antarktydzie nie można znaleźć drzew i krzewów? 34. Mrówek nie ma na Antarktydzie. Znajdują się one jednak na całym świecie z wyjątkiem kilku wysp. 35. Lód Antarktydy jest tak ciężki, że deformuje Biegun Południowy. W rzeczywistości jego waga sprawia, że Ziemia nie jest idealnie okrągła tylko bardziej ma kształt gruszki. 36. Antarktyda jest najważniejszym miejscem polowania na meteoryty na świecie. Biały lód pomaga lokalizować meteoryty, które rzadko podlegają procesom naturalnym. Prawie 90% meteorytów pochodzi z Antarktydy. 37. Siła natury rzadko jest tak okrutna jak na Antarktydzie, co czyni ją jednym z najbardziej nieprzyjaznych miejsc na ziemi. 38. Brytyjska badaczka Felicity Aston pokonała w ciągu 59 dni całkowitą odległość 1744 km i była pierwszą osobą, która pokonała na nartach Antarktydę. 39. Pierwszą kobietą, która w 1935 roku postawiła stopę na kontynencie, była Mikkelson, żona norweskiego kapitana. 40. 52 narody podpisały Traktat Antarktyczny, który został podpisany 1 grudnia 1959 roku. Traktat ten został ustanowiony w celu poświęcenia tego kontynentu pokojowym badaniom naukowym. 41. Na Antarktydzie znajduje się Góra Erebus – najbardziej na południe aktywny wulkan na świecie – oraz jedyne znane „jeziora lawy”, które mimo lodowatych warunków kontynentu zachowały płynną magmę. 42. Istnieje 30 różnych krajów, które zarządzają 80 stacjami badawczymi zlokalizowanymi na całym kontynencie. Mieszkańcy zamieszkujący te obiekty liczą około 4000 w miesiącach letnich i około 1000 podczas długich, surowych zim. 43. Pierwsze lądowanie miało miejsce na Antarktydzie w 1895 roku, kiedy to Henryk Bull dotarł na kontynent. 44. Na Antarktydzie rzadko pada śnieg. Śnieg nagromadził się tam przez wiele lat, a temperatura nigdy nie wzrasta na tyle, aby go stopić. 45. Przez ostatnie 2 miliony lat niektóre części kontynentu były pozbawione śniegu i deszczu. 46. Antarktyda jest większa niż Stany Zjednoczone Ameryki. 47. Góry Transantarktyczne o długości 3500 km dzielą kontynent na odcinki wschodnie i zachodnie. Jest to jedno z najdłuższych pasm górskich na świecie. 48. W styczniu 1979 roku, Emile Marco Palma stał się pierwszym człowiekiem urodzonym na Antarktydzie. Od tego czasu tylko dziesięć osób urodziło się na kontynencie. 49. Z powodu pochylenia Ziemi, Słońce nie wznosi się na Antarktydzie od równonocy wiosennej do równonocy jesiennej, co oznacza, że kontynent pozostaje ciemny przez cały sezon zimowy. 50. Głębokie jezioro na Antarktydzie jest tak słone, że nie może zamarznąć nawet w temperaturach tak niskich jak -20 °C. 51. Tylko zwierzęta bezkręgowe mogą przetrwać na Antarktydzie przez cały rok. Największym z tych zwierząt jest bez skrzydłowa muszka zwana „Beligica antarctica”. Jednak ze względu na niewielkie rozmiary można ją zobaczyć jedynie pod mikroskopem. 52. Możesz zobaczyć wodę spływającą „z czerwoną krwią” w suchej dolinie McMurdo Dry Valley. 53. Według amerykańskiego National Snow and Ice Data Center (Narodowe Centrum Danych Śniegu i Lodu) od 1950 r. Półwysep Antarktyczny ocieplał się o 2,5 stopnia Celsjusza, co stanowi pięciokrotność wskaźnika ocieplenia mierzonego dla reszty świata. 54. Naukowcy odkryli plemniki które mają 50 milionów lat i są one najstarszymi znanymi plemnikami. Próbka pochodzi z gatunku wymarłego robaka antarktycznego i znaleziono ją w skamieniałym kosmykiem. - (liczba ocen: 134) Kraina lodu i śniegu Tajemniczy siódmy kontynent na półkuli południowej Nigdy nie zasiedlony przez ludzi i niemal w całości pokryty lądolodem, w okresie od listopada do marca buzuje życiem. W otaczających go wodach wzrasta ilość pokarmu dla całego łańcucha zwierząt, od mini skorupiaka kryla po ptaki, foki i wieloryby. Dobrze odżywiona fauna zaczyna miłosne gody, a następnie wychowuje potomstwo, które wkrótce przychodzi na wyobrazić sobie bardziej ekstremalne warunki do życia niż te panujące na obszarze Antarktyki, który obejmuje Antarktydę wraz z pokrywającym ją lądolodem o grubości dwóch i pół kilometra oraz otaczającymi kontynent wyspami i wodami. W zasadzie moglibyśmy nazwać go śnieżną pustynią, gdyż mroźny antarktyczny klimat jest jednocześnie bardzo suchy. Rocznie rejestruje się tutaj zaledwie 50 mm opadów w centrum i 200 mm na wybrzeżu. Jest to także jedno z najbardziej wietrznych miejsc naszego globu. Najwyższe temperatury występują w styczniu, czyli w szczycie polskiej zimy, kiedy to na położone na przeciwnej półkuli Antarktyce panuje lato. Nie należy jednak spodziewać się wówczas upału… bo słupek rtęci pokazuje między +1°C na wybrzeżu oraz -35°C w głębi kontynentu. W najzimniejszym miesiącu, czyli lipcu, temperatura spada do około -50 °C a nawet -70°C. W 1983 roku na rosyjskiej stacji badawczej Wostok zanotowano najniższą temperaturę naturalnie występującą na Ziemi, czyli –89,2 ° flory Antarktyki, składającej się głównie z mchów, porostów, glonów i kilku gatunków traw, w połączeniu z zimnem oraz długą polarną nocą powodują, że poza działającymi okresowo stacjami badawczymi nie ma na tam stałych osad ludzkich. Istnieje jednak za to… niewielki ruch turystyczny. W okresie pięciu miesięcy największej aktywności antarktycznych zwierząt i roślin odbywają się polarne rejsy, których uczestnicy podziwiają dziewiczą, nieskażoną przyrodę wybrzeży Półwyspu Antarktycznego oraz Południowych Szetlandów. Między listopadem a marcem zmieniające się pory roku przynoszą całą gamę zróżnicowanych widoków oraz atrakcji dla zwiedzających. LISTOPAD – GRUDZIEŃ Te miesiące to antarktyczna wiosna i początek lata. Po okresie zimowej ciemności słońce powoduje lawinowy wzrost fitoplanktonu, czyli roślinnych mikroorganizmów dryfujących w wodzie i stanowiących pierwsze ogniwo wielu łańcuchów pokarmowych. Fitoplankton dostarcza żywności olbrzymim masom zooplanktonu, w tym krylowi. Ten ostatni jest z kolei pożywieniem kałamarnic, ptactwa, fok i wielorybów, które o tej porze roku tuczą się, a potem listopadzie przychodzą na świat małe krabojady – drapieżne ssaki morskie z rodziny fokowatych. Młodymi opiekują się wspólnie samice i samce. Grupy tych zwierząt możemy wypatrzeć w morzu i na krach lodowych. Aż do grudnia słonie morskie strzegą zawzięcie swych “haremów”, które mogą liczyć do 40 samic. W tym czasie również do wybrzeży Antarktyki przybywają pierwsze wieloryby szukające pożywienia. Można także zobaczyć zadziwiając rytuały pingwinich zalotów, budowanie przez nie gniazd z kamyków, a nawet wzajemne podkradanie sobie deficytowego budulca. Większość żyjących na Antarktydzie pingwinów oraz latających ptaków, takich jak petrele i kormorany, składa jaja w końcu listopada lub grudniu. Młode pingwiny wylęgają się około 35 dni później. W tym czasie również można odwiedzić stacje badawcze – naukowcy przyjmują pierwszych turystów. W grudniu są również najdłuższe dni – zdjęcia przy naturalnym świetle udadzą się nawet o północy. STYCZEŃ – LUTY Najcieplejsze antarktyczne miesiące, czyli pełnia lata, to okres rozkwitu aktywności zwierząt. Większość małych pingwinów wylęga się w styczniu, najwcześniej na Południowych Szetlandach, a potem na południu Półwyspu Antarktycznego. Można wówczas obserwować młode uchatki antarktyczne, zwane także lwami morskimi, oraz lamparty morskie (cętkowane ssaki z rodziny fokowatych). Luty to natomiast najlepszy czas na oglądanie wielorybów. Największą ruchliwość wykazują wówczas pingwiny, a cofający się lód pozwala na dalszą eksplorację Półwyspu Antarktycznego MARZEC Sezon rejsów antarktycznych dobiega końca w ostatnich dniach marca. Ten miesiąc to już na półkuli południowej jesień. W miarę jak słońce chowa się za linię południowego horyzontu, stopniowo powracają ciemności. W dzień na wybrzeżu temperatury wynoszą ciągle około zera stopni, choć w nocy możemy odczuwać antarktyczny mróz, formujący piękne wzory na cienkim lodzie na powierzchni morza. Warstwa śniegu jest minimalna i pozwala na piesze wycieczki po Południowych Szetlandach. Ciekawym obiektem obserwacji są dorastające pingwinyi wciąż można zobaczyć dużo wielorybów. Spektakularnie rozkwitają zielone i różowe algi. Pojawia się już także szansa na ujrzenie zorzy polarnej – widomy znak tego, że wkrótce zamknie się kolejny cykl przyrody i Antarktyka pogrąży się w zimowej podbiegunowej Mendez-Gniot Poprzedni wpis w kategorii Powrót do listy Następny wpis w kategorii Opublikowano: | Kategorie: Historia, PublicystykaLiczba wyświetleń: 2482Na początku 1939 roku, na polecenie Adolfa Hitlera, została wysłana tajna niemiecka wyprawa do Maud Land na Antarktydzie, z zamiarem założenia bazy wojskowej w tamtym rejonie (misja miała zakończyć się sukcesem). Z kolei w latach 1943-1945 Brytyjczycy rozpoczęli tajną operację na Antarktydzie pod kryptonimem Tabarin. W misję zaangażowani zostali mężczyźni ze Specjalnego Pułku Służb Powietrznych (SAS). Wszyscy ważni gracze ówczesnego świata, ciągnęli w tamten rejon, co w późniejszym czasie zaowocowało licznymi teoriami lipcu i sierpniu 1945 roku, po kapitulacji Niemiec, do Argentyny przybyły dwa okręty podwodne. Niektórzy historycy uważają, że przybyły one wprost z Antarktydy, skąd przetransportowały nazistowskie skarby. Kilka miesięcy później marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych dosłownie najechała Antarktydę w ramach operacji o kryptonimie Highjump, która de facto została sklasyfikowana jako ściśle tajna, przypadek?Po zaprzestaniu operacji Highjump nastąpił względny spokój aż do roku 1958, kiedy w regionie Antarktydy odnotowano trzy potężne eksplozje jądrowe w ramach amerykańskiej operacji o kryptonimie Argus. Komentatorzy ówczesnych czasów uznali, że mają do czynienia ze wzorem działania, w którym rządy amerykański oraz brytyjski dążą do zniszczenia dużej niemieckiej bazy na Antarktydzie, która została utworzona po 1939 roku a do której przetransportowano najważniejsze skarby zdobyte przez nazistów w czasie II wojny Czytelnicy, korzystając z podstawowej wiedzy o Antarktydzie i informacji dotyczących tych działań, opublikowanych od wczesnych lat czterdziestych XX wieku, wykazano, że wyżej wspomniane dwa okręty podwodne rzeczywiście mogły dotrzeć na Antarktydę, że w Maud Land mogła istnieć tajna niemiecka baza z czasu II wojny światowej, że wojska SAS zaatakowały niemiecką bazę, że operacja Highjump miała na celu ostateczne pokonanie sił nazistowskich w regionie chociaż nadal wszystkie te niezwykłe relacje o antarktycznych dokonaniach nazistów brzmią raczej jak coś wymyślonego a niżeli realnego, to jest w nich coś niepokojącego. Po niedawnym ogłoszeniu informacji o odkryciu prehistorycznego jeziora Wostok, w 1999 roku ogłoszono również istnienie antarktycznego wirusa, wobec którego są bezradne systemy immunologiczne zarówno ludzi jak i zwierząt. Naukowcy zakładają, że wirus ten może być tworem nazistów z czasów to w przededniu wybuchu II wojny światowej Niemcy podniosły roszczenia do wielkich połaci Antarktyki. W rejonie bieguna południowego często pojawiały się niemieckie okręty nawodne i podwodne zarówno w czasie, jak i po wojnie, kiedy to zaginęły liczne U-booty. Jeżeli dodacie do tego, że zmontowana w pośpiechu ekspedycja wojskowa Highjump po dotarciu do Antarktyki przedwcześnie powróciła, to macie gotowy materiał do skonstruowania wielkiej tajemnicy z czasów TAGI: Antarktyda, III RzeszaPoznaj plan rządu!OD ADMINISTRATORA PORTALUHej! Cieszę się, że odwiedziłeś naszą stronę! Naprawdę! Jeśli zależy Ci na dalszym rozpowszechnianiu niezależnych informacji, ujawnianiu tego co przemilczane, niewygodne lub ukrywane, możesz dołożyć swoją cegiełkę i wesprzeć "Wolne Media" finansowo. Darowizna jest też pewną formą „pozytywnej energii” – podziękowaniem za wiedzę, którą tutaj zdobywasz. Media obywatelskie, jak nasz portal, nie mają dochodów z prenumerat ani nie są sponsorowane przez bogate korporacje by realizowały ich ukryte cele. Musimy radzić sobie sami. Jak możesz pomóc? Dowiesz się TUTAJ. Z góry dziękuję za wsparcie i nieobojętność!Poglądy wyrażane przez autorów i komentujących użytkowników są ich prywatnymi poglądami i nie muszą odzwierciedlać poglądów administracji "Wolnych Mediów". Jeżeli materiał narusza Twoje prawa autorskie, przeczytaj informacje dostępne tutaj, a następnie (jeśli wciąż tak uważasz) skontaktuj się z nami! Jeśli artykuł lub komentarz łamie prawo lub regulamin, powiadom nas o tym formularzem kontaktowym. {"id":"472258","linkUrl":"/film/Iron+Sky-2012-472258","alt":"Iron Sky","imgUrl":" III Rzesza chyliła się ku upadkowi, najwierniejsi naziści zostali wysłani na Księżyc. Teraz są gotowi do powrotu na Ziemię. Więcej Mniej {"tv":"/film/Iron+Sky-2012-472258/tv","cinema":"/film/Iron+Sky-2012-472258/showtimes/_cityName_"} {"userName":"JoannaOstrowska","thumbnail":" nazistów z Księżyca!","link":"/reviews/recenzja-filmu-Iron+Sky-12440","more":"Przeczytaj recenzję Filmwebu"} {"linkA":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeA","linkB":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeB"} Gdy w 1945 roku III Rzesza chyli się ku upadkowi, z tajnej bazy na Antarktydzie naziści wysyłają na Księżyc misję ostatniej szansy. Wkrótce po ciemnej stronie srebrnego globu powstanie tajna baza, w której hitlerowcy rozpoczną realizację diabelskiego planu zemsty. W 2018 roku Ziemia stanie się celem kontrataku imperium fuhrera,Gdy w 1945 roku III Rzesza chyli się ku upadkowi, z tajnej bazy na Antarktydzie naziści wysyłają na Księżyc misję ostatniej szansy. Wkrótce po ciemnej stronie srebrnego globu powstanie tajna baza, w której hitlerowcy rozpoczną realizację diabelskiego planu zemsty. W 2018 roku Ziemia stanie się celem kontrataku imperium fuhrera, zapoczątkowanego przez "meteorblitzkrieg", który skalą zniszczeń przyćmi nawet kosmiczną zagładę z "Dnia Niepodległości". W mrożącej krew w żyłach i śmiech na twarzach widzów roli charyzmatycznego wodza nazistów wystąpił demoniczny Udo Kier - ulubiony aktor Larsa Von Triera i Wima Wendersa. Film kręcono w Brisbane (Australia), Frankfurcie nad Menem (Niemcy) oraz w Lielahti (Finlandia). Więcej niż 10% budżetu zostało zebranych w internecie - nazwiska fanów, którzy przyczynili się do powstania filmu są podane w końcowych napisach. Pomysł na film dosłownie przyśnił się Jarmo Puskali. Gdy Puskala opowiedział o swoim śnie Timowi Vuorensoli podczas kąpieli w saunie, reżyser odpowiedział, że mógłby z tego zrobić film, pod warunkiem, że Udo Kier zostanie do niego zaangażowany, a ścieżkę dźwiękową przygotuje zespół Laibach. Blisko 50. lat, po tym jak Neil Armstrong postawił stopę na ziemskim satelicie, Amerykanie ponownie wysyłają ekipę na Księżyc. I tym razem już nie mają takich powodów do samozadowolenia jak uprzednio. Okazuje się bowiem, że po Ciemnej Stronie kryjówkę znaleźli sobie naziści, którzy przybyli tu na koniec II Wojny Światowej. Od lat planują inwazję na ... więcejzdaniem społeczności pomocna w: 73% Wczytując się z rozkoszą w tutejsze komentarze naprawdę zaczynam dochodzić do wniosku, że spora część filmwebowego community ma strugane, dębowe kije w odbytnicach, mózgi wielkości główki od szpilki i totalny brak dystansu do czegokolwiek (co już podpada pod cechę narodową Polaków więc wielkodusznie wam to ... więcej Nie dziwi mnie więc że ma taką ocenę. Prawdą jest że od IIwś to właśnie USA rozpętało najwięcej wojen, wszystkich których wspierali po czasie atakowali np. Mudżahedinów których nazwę zmieniono na talibów. Pani prezydent to postać prezentująca to co USA ma naprawdę do ... więcej Współczesny kontynuator dziedzictwa zapomnianych komedii purnonsensowych z lat '80 i '90. Już dawno nie było czegoś co tak sympatycznie rozwinęło by humor i żart rodem z "Czy leci z nami pilot", "Naga broń" czy "Hot shots". Wszystko to okraszone niezwykłym pomysłem na fabułę ... więcej fabuła, dialogi, scenariusz, to mogło być duuuużo inteligentniejsze. Niestety, zamiast tego dostaliśmy coś co rzadko śmieszyło a jeszcze dodatkowo kompletnie nie trzymało w napięciu a momentami wręcz przynudzało. Ale daje nie niską ocenę 5/10 (średni) za pomysł i i za ... więcej - 8/10 własnie za to coś, pomysł oraz MUZYKĘ i klimat !! oraz, momentami ten film wydawał sie niedorzeczny a TU nagle zwrot akcji, sceny oraz muzyka w filmie i zwrot o 180st fabuły :)) NAPRWDĘ POLECAM Kiedy stykamy się z tematyką arktyczną, polarną zwykle z dość dużą pewnością mówimy o zimie, lodzie, śniegu, bardzo nieprzyjaznych człowiekowi warunkach. Kiedy pojawia się jednak konkretne pytanie co to jest Arktyka i Antarktyka budzą się już pewne wątpliwości Ponieważ z własnego doświadczenia wiem, że kwestie te mogą sprawiać sporo trudności, postanowiłem, przy okazji wydania mojej książki "AntArktyka". Podwodne zauroczenie, napisać kilka słów na ten temat. Niech to będzie taka pigułka, wprowadzenie do głębszej, fascynującej i już pełnowymiarowej podróży w nieznane, której mam nadzieję doświadczycie Państwo podczas lektury mojej zatem od tego co znajduje się na krańcach południowej półkuli, a co na północy. Otóż na południu położona jest Antarktyka, a na północy Arktyka. Antarktyka składa się z kontynentu czyli Antarktydy - lądu pokrytego lądolodem oraz wysp, lodowców szefowych, gór lodowych i oczywiście wody Oceanu Południowego. Arktyka to już zupełnie odmienny twór. W przeważającej części jest to pokrywa lodowa Oceanu Arktycznego położona wokół bieguna północnego oraz fragmenty najdalej na północ wysuniętych lądów. Oprócz tego, że Antarktyka to w dużej części ląd, a Arktyka to głównie dryfujący lód, istnieje jeszcze kilka ważnych różnic. Przedstawię trzy z od kwestii przynależności terytorialnej poszczególnych obszarów. Antarktyka, mimo roszczeń wielu krajów jest miejscem bezpaństwowym, a jej status polityczny i środowiskowy regulowany jest przez Traktat antarktyczny, który gwarantuje jej neutralny charakter. Arktyka nie ma tyle szczęścia. Status prawny skutego lodem oceanu nie jest do końca uregulowany, a obszary kontynentalne Arktyki podlegają jurysdykcji konkretnych państw co może niestety nieść ze sobą pewne ryzyka dla środowiska. Kolejną istotną różnicą miedzy północą a południem jest kwestia występowania na tych terenach ludów rdzennych. Na południu, czyli Antarktyce nigdy takowych nie było. Wszyscy ludzie, którzy tam mieszkali i mieszkają w bazach polarnych przybyli z zewnątrz. Z północą jest inaczej. Arktykę zamieszkują rdzenne ludy. Wszyscy z nas słyszeli o Eskimosach, dzisiaj częściej nazywanych Innuitami, najbardziej znanych mieszkańcach dalekiej północy. Przy tej okazji warto podzielić się pewną ciekawostką, otóż obecność ludzi miała i ma istotny wpływ na zachowanie zwierząt. W Antarktyce zwierzęta, z krótkimi wyjątkami, nie mają złych doświadczeń z człowiekiem. W związku z tym nie boją się i często podchodzą lub podpływają bardzo blisko. W Arktyce jest zupełnie inaczej. Pierwotne ludy arktyczne aby przeżyć musiały polować. Przez wieki wpływało to na ewolucje żyjących tam zwierząt i ostatecznie doprowadziło do tego, że rodzący się na północy zwierzak od pierwszych dni życia wie, że człowiek to wróg. Utrudnia to ogromnie kontakt z dziką przyrodą, gdyż zwierzęta po prostu unikają ludzi. Trzecią chyba najbardziej spektakularną różnicą między Arktyką i Antarktyką jest kwestia żyjących tam bardzo odmiennych gatunków zwierząt. Sympatyczne, zabawnie kołyszące się na nogach pingwiny, żyją na południowej półkuli, głównie w Antarktyce. Lampart morski, mój ulubiony obiekt fotograficzny zimnych wód polarnych, ten sam którego obraz możecie Państwo zobaczyć na okładce mojej książki, to foka która występuje tylko i wyłącznie w Antarktyce i jest moim zdaniem jej największą atrakcją nurkową. Zupełnie inaczej jest z niedźwiedziami polarnymi, również bohaterami mojej książki. Żyją one tylko na północy w Arktyce i nie sposób spotkać ich w naturalnych warunkach w innym miejscu na ziemi. Warto wspomnieć o wielorybach grenlandzkich, białuchach, czy narwalach, bardzo rzadkich gatunkach zwierząt które występują również tylko w lodowatych wodach półkuli północnej. Na pozór mogłoby się wydawać, że w zasadzie Arktyka i Antarktyka są bardzo podobne: lód, śnieg i zimno. Tymczasem w rzeczywistości są inne. Wydaje się, że te kilka liter różniących nazwę obu miejsc to nie tylko wskazanie na położenie po przeciwnej stronie globu, ale także podkreślenie szeregu fundamentalnych różnic decydujących o ich specyfice i odmienności. Zapraszam Państwa w wyjątkową podwodną podróż do Arktyki i Antarktyki. W mojej książce "AntArktyka". Podwodne zauroczenie dzielę się z Państwem tym wszystkim co spotkało mnie podczas wieloletnich podróży. Jestem przekonany, że czytając moje osobiste relacje oraz oglądając bardzo szczególne obrazy z lodowatych wód Arktyki i Antarktyki, odkryją Państwo zupełnie nowy, mało znany dotychczas świat.

3 rzesza na antarktydzie